13/3/12

Phoenix Sang



Περίεργο πράγμα η μουσική. Μπορεί τα πόδια σου να έχουν αρχίσει να μουδιάζουν από την ορθοστασία, τα αφτιά να πονάν από τα ντεσιμπέλ, τα χέρια να τσούζουν από το χειροκρότημα και παρόλα αυτά, να μην νιώθεις ούτε την κούραση της ημέρας ούτε τα προειδοποιητικά μηνύματα ενός πολύ τσατισμένου νευρικού συστήματος. Αρκεί να ακούς τους Crippled Black Phoenix... Ζωντανά!

Η μπάντα έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με το 2009. Από τον παλιό πυρήνα έμειναν οι Justin Greaves με τον Karl Demata στην κιθάρα και τον Christian Heilmann στο μπάσο. Ο ήχος, ειδικά στον τελευταίο τους δίσκο, πλησιάζει περισσότερο τις progressive συνθέσεις των Pink Floyd παρά τις αρχικές post-rock επιρροές των Godspeed. Άλλωστε οι ίδιοι αρνούνται την ένταξη τους σε αυτή (την αρκετά ασαφή) κατηγορία. Οπως είπε και ο Justin σε κάποια στιγμή "We 're not post-rock, we 're post office". Εξαφανισμένο το τσέλο - το όχι οτι στην προηγούμενη συναυλία που υπήρχε ακουγόταν, αλλά σε ορισμένα σημεία ένοιωθα οτι χρειαζόταν.

Η αλήθεια είναι οτι παραλίγο να μην πάω - δεν υπήρχε παρέα και ήμουν αρκετά κουρασμένος. Αλλά θυμήθηκα την εκπληκτική συναυλία που μας χάρισαν πριν δυο χρόνια στο Principal (μαζί με τους MaybeSheWill) και έκανα ένα κουράγιο.

Και το καλό πράγμα φάνηκε από την αρχή. Δυο ελπιδοφόρες ελληνικές μπάντες, οι Tuber
(από τις Σέρρες!) και οι Sleepstream άνοιξαν το πρόγραμμα παίζοντας μέχρι τις δέκα και κάτι, όταν εμφανίστηκαν οι Crippled. Και κάπου εκεί ξεκίνησε η μαγεία.



Τα πρώτα τραγούδια ήταν από τον καινούριο τους δίσκο (Mankind) Crafty Ape και τα ελάχιστα προβληματάκια στον ήχο διορθώθηκαν γρήγορα. Ακολούθησε το άψογα εκτελεσμένο "Fantasic Justice", με το πιάνο να μας βάζει αργά στο τραγούδι, και κάπου εκεί διαλύθηκαν όσες αμφιβολίες είχα για τον Matt Simpkin, τον νέο τραγουδιστή που κλήθηκε να τραγουδήσει τα κομμάτια που είχαμε συνηθίσει να ακούμε με τη φωνή του Joe Volk. Ο νεαρός ανταποκρίθηκε επάξια και ελπίζω οτι θα τον ξαναδούμε σύντομα.



Συνέχεια με το "When You’re Gone" από το "A Love Of Shared Disasters" και επαναφορά στον καινούριο δίσκο με τα "A Letter Concerning Dogheads", "The Brain", "Laying Traps", "Born in a Hurricane" και "Release the Clowns".



Ακολούθησαν τα παλιότερα και πιο γνωστά τους κομμάτια (προφανώς κρατώντας το καλύτερο για το τέλος): "Of a Lifetime"(όπου ακούμε την γεμάτη φωνή της Miriam Wolf που είναι στα πλήκτρα), "444", "Troublemaker", "Whissendine", "We Forgotten Who We Are" - το hit τους, όπως μας πληροφόρησε ο Justin. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί. Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί αυτό το συναίσθημα μεταξύ ευφορίας και απόγνωσης που προκαλεί: Αυτή η αίσθηση οτι βυθίζεσαι στο μυαλό μιας μεγαλοφυΐας, διαβάζοντας σπαράγματα και φράσεις από τις σκέψεις της, βλέποντας ασύνδετες εικόνες. Τα τελευταία δυο λεπτά του τραγουδιού το συνοψίζουν απόλυτα.



Πριν προλάβω να συνέλθω, συνεχίζουν με το Rise Up and Fight, μετά από μια σύντομη δήλωση συμπαράστασης προς τους έλληνες. Δυνατές στιγμές, με πόρωση τόσο από την μεριά του κοινού, όσο και της μπάντας. Ένα μικρό mosh pit δημιουργείται ακριβώς πίσω από την πλάτη μου.



Κάπου εδώ η μπάντα κατέβηκε για ένα μικρό διάλειμμα. Απτόητοι εμείς ξεκινήσαμε το ρυθμικό οοοοοο-οοο-οοοο του "Βurnt Raynolds"! Είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί συναυλία των Crippled χωρίς αυτό; Η μπάντα ξαναμπαίνει και ο Greaves λέει οτι ετοιμάζονταν να φύγουν αλλά πως του φάνηκε οτι άκουσε κάτι.



Απίστευτη εκτέλεση, με τον Greaves να παίρνει την κιθάρα του και να κατεβαίνει στον κόσμο. Το τραγούδι από τον κόσμο συνεχίστηκε και μετά το "κανονικό" τέλος του - αναγκάζοντας τους φοίνικες να παίξουν ξανά το ρεφραίν. Δέκα λεπτά απόλυτης ευφορίας.

Κλείσιμο της συναυλίας με το "Bella Ciao/El Pueblo Unido Jamás Será Vencido". Δυστυχώς δεν ακούσαμε το "Time of Ye Life/Born for Nothing/Paranoid Arm of Narcoleptic Empire" με το οποίο έκλεισαν την προηγούμενη βραδυά στην Αθήνα. Ας είναι, θα μας το χρωστάνε....

Και κάπως έτσι πέρασαν σχεδόν τέσσερις ώρες, με τους Crippled να έχουν παίξει για κάτι παραπάνω από δυομισι. Δεν ξέρω πως θα μπορούσε να είναι καλύτερα: Σφιχτό πρόγραμμα, δεμένη μπάντα, άψογη εκτέλεση. Και αυτή η αγριάδα της ζωντανής εμφάνισης που δεν την συλλαμβάνει καμιά φωτογραφία, βίντεο ή περιγραφή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Click