2/8/07

Ξεκινάμε!

Κάνω, σχεδόν κατά τύχη, μια αίτηση για μια θέση αρχαιολόγου σε μια ανασκαφή σε ένα χωριό κάπου στη βόρεια Ελλάδα.

Πέρα από κάθε προσδοκία με προσλαμβάνουν.

Και όχι μόνο αυτό, μου αναθέτουν και την επίβλεψη.

Η ανασκαφή ξεκίνησε πέρσι από άλλο αρχαιολόγο και λόγω των ενθαρρυντικών ευρημάτων (επάλληλα στρώματα ρωμαϊκών έως και βυζαντινών φάσεων), αποφασίστηκε να συνεχιστεί για ακόμη μια χρονιά).

Το μεγάλο κεφάλι της εφορίας με είχε ενημερώσει: «Θα σε πάρει ο Ν. (ο αρχιεργάτης) από την πλατεία του χωριού να σου δείξει το μέρος, να ορίσετε τομές και να ξεκινήσετε τα πρώτα σκαψίματα, okOk!

Ξεκινάμε λοιπόν με πίστη, ελπίδα και δυο σπαστούς καφέδες, στις 7 το πρωί. Τρομερό άγχος, ήμουν στο σημείο της συνάντησης 15 λεπτά νωρίτερα. Οι Radiohead στο mp3player βοηθούν στο να περάσει η ώρα. Τελικά ο Ν. έρχεται με ένα σαραβαλιασμένο Datsun που μοιάζει να έχει βγει από το μεταποκαλυπτικό μέλλον του Terminator II. Ανεβαίνω στην καρότσα (αφού στα καθίσματα μπροστά καθόταν οι δυο εργάτες), κρατιέμαι από κάτι δερμάτινα λουριά (δεν θέλω να ξέρω την εναλλακτική χρήση τους) και ξεκινάμε την ανάβαση. Στην δεκάλεπτη διαδρομή - που σε μένα φάνηκε αιώνας - λούστηκα στην σκόνη, τα έντομα και την μπίχλα της εξάτμισης (παίρνω όρκο πως έκαιγε μαζούτ). Σε κάποια στιγμή ανεβαίνουμε το λοφάκι της ανασκαφής και σταματάμε μπροστά στο εκκλησάκι του Αγ. Αθανασίου (+ευλόγησον+).

«Λοιπόν, μάγκες αράξτε, μέχρι να έρθει ο μαλάκας ο αρχαιολόγος δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Προφανώς "το κεφάλι" δεν είπε στον Ν. ποιος ήταν αυτός που θα έπαιρνε από το χωρίο. Αποφασίζω να το διασκεδάσω:

«Αφεντικό, να κάνω καφέ;»

«Κάνε ότι θέλεις ρε, μόνοι μας είμαστε!»

(εδώ θα περάσουμε καλά!)

Μετά από κανένα τεταρτάκι κωλοβαρέματος και ενώ ψάχνω ένα τρόπο να αποκαλύψω την ιδιότητά μου, ο Cartman ξαφνικά μου φωνάζει από το κινητό «Respect my authoritah». Ωχ ο προϊσταμενος!

«Καλημέρα… φυσικά κύριε Ζ, ναι με πήρε ο Ν, είμαστε πάνω και ορίζουμε τομές! Βεβαίως….ναι, να‘ρθείτε όποτε θέλετε….ναι…ναι...γεια σας!»

«Ρε, εσύ ‘σαι ο αρχαιολόγος;» Η ερώτηση του Ν, «Περίμενα κανένα σαραντάρη»

Μετά το ευχάριστο διάλλειμα ορίζουμε τομές Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο να σχδιαστούν ορθές γωνίες στο έδαφος και μάλιστα σε επικλινές. Επιστρατεύεται λοιπόν το Πυθαγόρειο θεώρημα, μια κουλούρα σπάγκος και ένα νήμα της στάθμης: 32+42=52 και ορίζουμε με κάποια δυσκολία 3 τομές με μήκη πλευρών 3μ και 4μ στον άξονα Β-Ν και μάρτυρες του μισού μέτρου, κολλητά σχεδόν στο εκκλησάκι. Εγώ φοβάμαι να πάμε κοντά στα θεμέλια (όχι τόσο για το κτίριο όσο για την δική μας ασφάλεια) αλλά ο Ν με διαβεβαιώνει ότι δεν θα έχουμε προβλήματα στατικότητας. Έχουμε προνοήσει φυσικά ώστε οι τομές να είναι στην πυκνή σκιά των πεύκων σχεδόν μέχρι το μεσημέρι. Από εκεί και ύστερα έχουμε την ευκαιρία να δουλέψουμε και το μαύρισμά μας (το λεγόμενο «του μπετατζή»).


Αφού έχουμε τελειώσει με τις τομές έρχεται ο εκσκαφέας για να πάρει τα μπάζα και το χαλαρό χώμα του επιφανειακού στρώματος. Δεν προλαβαίνει να σκάψει δέκα εκατοστά και χτυπά σε πέτρα. Ο εκσκαφέας φεύγει και ο χειριστής του βρίζει διάφορους σκοτεινούς θεούς της μοίρας του που τον ανεβασαν στον λόφο για δουλειά ενός δεκάλεπτου.
Καθάρισε τουλάχιστον τα χόρτα και τις πευκοβελόνες (μισώ την αποψίλωση!)

Από εκεί και ύστερα ξεκινάμε την πάλη με το χώμα. Δουλεύω μαζί με τους δύο εργάτες σκάβωντας και κουβαλώντας άπειρα (μου φαίνονται) καροτσάκια χαλαρού χώματος. Δεν προλαβαίνουμε να πάμε βαθειά και πέφτουμε στις πρώτες κεραμίδες και σε κάτι που μοιάζει με ιδιαίτερα καλοχτισμένο τοίχο που εκτείνεται και στις τρεις τομές.


Συνεχίζεται …

4 σχόλια:

exitmusician είπε...

Καλή αρχή Luc και αναμένω εναγωνίως τη συνέχεια!

Lucretius είπε...

Ευχαριστώ Exit, Θα προσπαθήσω να συνεχίσω με την πρόοδο της ανασκαφής. Βγάζουμε ενδιαφέροντα πράγματα...

Alexandros είπε...

Ok! Περιμένουμε...

Ανώνυμος είπε...

kalispera, pos mporo na sas steilo ena mail? eimai dimosiografos kai tha ithela na kano mia erotisi. to diko mou einai kritharaki@pareastis7.gr

Click